Anadolu Sanatçılar Derneği Manifestosu

Sanatın dili insanlığın ortak dilidir!..
Kavimler Kapısı olarak da adlandırılan Anadolu, insanlığın ortak diline, ortak kültür ve sanat hazinesine binlerce yıl boyunca sayısız yapıtla katkıda bulundu. Asur, Sümer, Hitit, Frigya, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı... Bu topraklar üzerinde kurulan her medeniyet gerek mimari, gerekse de kültür ve sanat değerleri anlamında bir sonrakine basamak görevi görerek Anadolu insanının algı ve görme biçimini değistirdiler.

Değişimin olumlu olduğu kadar olumsuz sonuçları da oldu. Osmanlının Anadolu'ya egemen olması ile birlikte, görsel alanla kurulan ilişki sakatlandı; resim ve heykeli "günah" sayan dinsel bakışın doğal sonucu olarak plastik sanatlarda büyük bir yoksullaşma yaşandı. Bu
öylesine bir yoksullaşmaydı ki, öncelikli hedefini "çagdaş medeniyetler seviyesine ulaşmak" olarak tanımlayan ve sanatın yolunu açan Cumhuriyet devrimine rağmen "görme biçimlerini" değistirmek uzun yıllar aldı.

Sorun ikiliydi-ikilidir: Birincisi, sanat ürününün ve dolayısıyla sanatçının izleyici ile kurduğu evrensel düzeydeki yabancılaşma sorunsalı ile ilgilidir. Ikincisiyse, yüzlerce yil günah sayılmış bir sanat ürününün izleyicisi ile arasında oluşmuş olan mesafenin kaldırılması ile ilgilidir

Birincisi, bir üreten olarak sanatçının ideolojik duruşuyla ilgili bir düzenlemeyi; ikincisi, doğrudan verili görme biçimlerini değistirmeye yönelik bir pratiği öncelemeyi şart koymaktadır. Ve tuhaftır ki,her iki halde de bertaraf edilmesi gereken musibetin adı yabancılaşmadır. Ve yine
her iki sorunsala yönelik olarak çözüm dokunabilmekte, dokunmak merkezli bir pratik ve örgütlenme oluşturabilmektedir.

ASD, kendini buradan hareketle tanımlayan ve kurulduğu günden bu yana sürdürmüş oldugu pratiğin baskın yani dokunmak, dokunarak değiştirmek olan bir dernektir.

Sanatı ve sanatçıyı ulaşılmaz bir hale ile taçlandırarak kendini ayrıcalıklı addeden ve bir tür "yetenek iktidari" kullanan sanatçı tipolojisi, yabancılasma sorununun yeniden ve yeniden üretiminde başat öneme sahiptir. Ilk dokunulması gerekenin bu tipoloji olduğunu düşünen
ASD, bu tipoloji ile araya mesafe koyar. Sanatı ve sanatçıyı ulasılabilir kılacak bir duruşun, sanatla toplum arasındaki yabancılaşmanın kırılmasında tayin edici olabileceğine inandığı içindir ki, gerek tek tek üyeleri nezdinde gerekse de bir bütün olarak ASD nezdinde ulaşıla-
bilir olmayi tercih eder.